In lectures, I do two things to make them less boring, more endurable; either sleep or write. And I imagine the lecturer (it is Mehmet Hoca most of the time) stating the sentence I’ve just written down and as if I am taking notes of the lecture. Consider the following piece as a production of the long, endless drama course :)
24.02.2010
Seni sevmem bu savaşı bitirmez
Bu savaş sevgiye aşina olmamış ki
Dudaklar tank tekerlerinin yerini alabilsin
Umut boyu kurşun uzunluğunu geçmeyen dağınık saçlı kız metro istasyonlarınızın duvarlarını süslemeye devam ettikçe
Yeni yeni savaşlar türeyecek kaldırım çatlaklarından
Libareller aç kalacak, ben aç kalacağım
Günlük gazetelerin manşetleri futbolcu transferleriyle meşgulken
Hiç konuşulmayacak bu içe vurum
Werther’in kanı gür akmayabilir
Beni sevmen bu savaşı kesintiye uğratmasa da
Werther’in kanı gür akmayabilir
Artık acı çekmeyeceksin
Birleşmemiz radikallikten uzak
Monday, 8 March 2010
who can judge you?
02.03.2010 11:39 novel\ fatih esenboga
Sometimes Prejudice is needed!
Consider I said all the French are polite people. Do I need to know them personally or is it possible to live in that way spreading the instance to whole part of life? Nobody is defending judging the book with its cover but think twice that appearance reflects inside; inside of the book, the personality or whatever on mind. In my country, distinctive people have a beard or wear a green coat, having an ideology and attempting to represent his ideology with appearance. So preconceived bias is that much bad? Besides, most of the prejudices stems from experiences, realities, facts, truths… they may change a shape a little (or much) while transferring to the others. Still, there exists a tiny right phase that required to be taken care of. If you have a bit interest in literature or cultural relations, you could heard the word ‘stereotypes’ hundreds of time and you would probably gonne forced to avoid for performing it. But why sir?
Sometimes Prejudice is needed!
Consider I said all the French are polite people. Do I need to know them personally or is it possible to live in that way spreading the instance to whole part of life? Nobody is defending judging the book with its cover but think twice that appearance reflects inside; inside of the book, the personality or whatever on mind. In my country, distinctive people have a beard or wear a green coat, having an ideology and attempting to represent his ideology with appearance. So preconceived bias is that much bad? Besides, most of the prejudices stems from experiences, realities, facts, truths… they may change a shape a little (or much) while transferring to the others. Still, there exists a tiny right phase that required to be taken care of. If you have a bit interest in literature or cultural relations, you could heard the word ‘stereotypes’ hundreds of time and you would probably gonne forced to avoid for performing it. But why sir?
Sunday, 14 February 2010
Özdemir Asaf 'ça
14.02.2010 11.29
Dedicated to (Carl Solomon :P)
Ben kendimi dünyayı kucaklamak istediğinde kolları yetmeyen bir şairden daha şanslı saydım hep. Gerçi her ikimizde kendine zorluk çıkarmanın yolunu bulma ustalığını kazanmışızdır ama sanki ben şayet geceleri sarhoşsam delil göstermiyorum içtiğime. O her şiirinde asılarak ölüyor, çok şükür ben henüz şiir yazamıyorum. O çok okuyor kendini savunmak ve boyun eğmemek için, ben okuma ilmine nail olamadığımdan size okutturuyorum çarpık cümlelerimi, modası geçmiş fikirlerimi. Duyduğuma göre bir çok ideolojiye ayak uydurmasını istemişler, geri kalanları dışlayarak. Benimse ideoloji terimi lugatımın ‘i’ harfine gelemeden mürekkebi tükenmiş kalemimde pek aşina durmuyor. Kolumdan çekip götüren de yok zaten. Vefalı karım bu satırlara değer bahşedip kitaplaştırmaz.
Gençken iki gözüm var diyebilseydi fantezi yaptığını zannederdi.
Şimdi felsefe yaptığını sanıyor.
Keşke bilse kör olmak için yaşlanmayı beklemediğimi.
Üzülmezdi bu kadar eminim.
Source: Özdemir Asaf’ça. Otokopi-Deneme. Epilson Yayıncılık Hizmetleri. 5. Baskı Kasım 2006.
Dedicated to (Carl Solomon :P)
Ben kendimi dünyayı kucaklamak istediğinde kolları yetmeyen bir şairden daha şanslı saydım hep. Gerçi her ikimizde kendine zorluk çıkarmanın yolunu bulma ustalığını kazanmışızdır ama sanki ben şayet geceleri sarhoşsam delil göstermiyorum içtiğime. O her şiirinde asılarak ölüyor, çok şükür ben henüz şiir yazamıyorum. O çok okuyor kendini savunmak ve boyun eğmemek için, ben okuma ilmine nail olamadığımdan size okutturuyorum çarpık cümlelerimi, modası geçmiş fikirlerimi. Duyduğuma göre bir çok ideolojiye ayak uydurmasını istemişler, geri kalanları dışlayarak. Benimse ideoloji terimi lugatımın ‘i’ harfine gelemeden mürekkebi tükenmiş kalemimde pek aşina durmuyor. Kolumdan çekip götüren de yok zaten. Vefalı karım bu satırlara değer bahşedip kitaplaştırmaz.
Gençken iki gözüm var diyebilseydi fantezi yaptığını zannederdi.
Şimdi felsefe yaptığını sanıyor.
Keşke bilse kör olmak için yaşlanmayı beklemediğimi.
Üzülmezdi bu kadar eminim.
Source: Özdemir Asaf’ça. Otokopi-Deneme. Epilson Yayıncılık Hizmetleri. 5. Baskı Kasım 2006.
Sunday, 7 February 2010
sosyalsiginti
http://sosyalsiginti.wordpress.com/2010/02/05/instruction-1111/
all the puppets combines laughs but not smiles
belonging nobody but not care-less
just like You combining all the colors
yes sir, sounds silly but it is me
wearing it in my heart, thoughts and clothes
lines that are presented just to fulfill my task in the mood of a responsible but absent minded student…..
practice hawa, practice, practice…
all the puppets combines laughs but not smiles
belonging nobody but not care-less
just like You combining all the colors
yes sir, sounds silly but it is me
wearing it in my heart, thoughts and clothes
lines that are presented just to fulfill my task in the mood of a responsible but absent minded student…..
practice hawa, practice, practice…
Friday, 5 February 2010
On the road again
The old man insists “life is a tough road
Still, keep on walking but not through shroud
Remember the moment in that crowd
Where she promised to stay forever under a rainy cloud”
“Take one step back,” the girl whispered
You always told me not to give up
I never did
So, we not separated?
Still, keep on walking but not through shroud
Remember the moment in that crowd
Where she promised to stay forever under a rainy cloud”
“Take one step back,” the girl whispered
You always told me not to give up
I never did
So, we not separated?
Subscribe to:
Posts (Atom)